Fólk gæti þurft að sofa á göngum þó ný bráðamatsdeild minnki álag
Frétt af afhendingu nýrrar bráðamatsdeildar Landspítalans, byggð á tveimur nafngreindum viðmælendum: heilbrigðisráðherra og forstjóra spítalans. Blaðamaður spyr eftirfylgnispurningar sem knýr fram viðurkenningu ráðherra á bráðabirgðaeðli lausnarinnar. Engin sjálfstæð rödd utan stjórnkerfisins kemur að málinu.
Fyrirsögnin er það besta við þessa frétt. Í stað þess að endurvarpa gleðitíðindum lyklaafhendingarinnar er dregið fram það sem forstjórinn sjálfur viðurkennir: fólk mun áfram geta þurft að sofa á göngum. Eftirfylgnispurningin til Ölmu Möller um hvort deildin sé „plástur“ er líka raunveruleg blaðamennska; svarið, að Íslendingar séu áratugum of seinir að byggja spítala, er fréttin innan fréttarinnar.
Heimildirnar eru tvær, nafngreindar og á réttum stað, en þær eru báðar úr sama kerfi. Kostnaðartalan, 600 milljónir, kemur frá ráðherra og er ekki staðfest annars staðar; lesandinn getur ekki sannreynt hana út frá fréttinni. Fullyrðing um að mönnun „vænkist heilt yfir“ fær að standa óáreitt þótt hún sé nákvæmlega sú tegund staðhæfingar sem Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga eða starfsfólk bráðamóttökunnar hefði getað vegið.
Það vantar líka einföld samanburðargögn: hversu margir liggja á göngum í dag, hver er meðalbiðtíminn, hvað þýða tuttugu rými í hlutfalli við álagið. Án þeirra er lesandinn látinn treysta mati stjórnenda á eigin úrbótum. Þetta er traust rútínuvinna með einni góðri spurningu, ekki meira.
