Sigmundur Ernir skrifar: Forðumst einkavinavæðingu íhaldsins

Greinin er birt sem skoðanagrein undir flokknum „Fastir pennar" og ber þess glöggt merki. Rökstuðningurinn hverfist um nokkur tiltekin dæmi: sölu hlutarins í Landsvirkjun árið 2005, REI-málið og tilraunir til sölu Orkuveitu Reykjavíkur. Þessi dæmi eru staðreynd og sannreynanleg úr opinberri umræðu. Höfundur gefur upp tölulegar fullyrðingar, svo sem söluverð (27 milljarðar) og núvirðismat (70 milljarðar), sem væri þó gagnlegra ef þeim fylgdi skýrari heimild eða aðferðafræði; lesandinn verður að treysta höfundi á þann útreikning. Vísbending um Björn Inga Hrafnsson sem „kosningastjóra Miðflokksins" og fyrrum oddvita Framsóknar er sannreynanleg, líkt og tilvísunin í Hönnu Birnu Kristjánsdóttur. Sem skoðanagrein er þetta fyrst og fremst metið á gæðum röksemdafærslunnar. Veikleikinn felst í að greinin sameinar ólík fyrirbæri, svo sem sölu hlutarins í Landsvirkjun og REI-málið, undir einn hatt án þess að gera greinarmun á atvikum þar sem sala gekk í gegn og þar sem hún var stöðvuð. Þetta minnkar gagnrýninn skerpu röksemdafærslunnar. Orðalagið er ítrekað í yfirdrifnum myndum (grillun, gullhúðuð veisla) sem veikir trúverðugleika röksemda fremur en styrkir þær. Aftur á móti er tilvísun í viðtal við Hannes Hólmstein á Stöð 2 áhugaverð heimild sem styður grundvallarrök höfundar, þótt efni viðtalsins sé ekki útfært nánar. Á heildina litið stendur greinin vel sem skoðanaskrift með skýrum pólitískum afstöðum, en röksemdafærslan yrði sterkari ef höfundur annaðhvort nefndi mótbárur íhaldssins og svaraði þeim, eða hélt sig nær sannreynanlegu efni í stað endurtekinna herkringlu.