Kvóta­hopp í skugga ESB-aðildar

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, sem þýðir að hún er metin á gæðum rökstuðningsins fremur en á heimildarjafnvægi. Höfundur vísar í tvær staðfestanlegar heimildir: greiningu Arctica Finance sem RÚV greindi frá, og Factortame-málið fyrir Evrópudómstólnum. Báðar eru raunverulegar og sannreynanlegar; Factortame-málið er þekkt fordæmi í Evrópurétti og styrkir meginrök greinarinnar um kvótahopp. Röksemdarfærslan er einföld og sjálfkvæð: frjálst flæði fjármagns og afnám takmarkana á eignarhaldi leiðir til verðhækkunar og tilfærslu eigna. Þetta er skynsamlegt röksemdaferli en höfundur setur fram fullyrðinguna „verulegur hluti bresks kvóta færðist til erlendra aðila sem lönduðu aflanum heima hjá sér" án þess að vísa í tölulegar heimildir, sem veikir rökstuðninginn. Einnig er áhugavert að höfundur sleppir alfarið gagnrökum, til dæmis möguleikanum á að aðgangur að fjármagni gæti jafnframt styrkt innlendan sjávarútveg eða að ESB-aðild gæti falið í sér samningsákvæði sem vernda eignarhald. Þótt skoðanagreinir þurfi ekki slíkt jafnvægi, hefði rökstuðningurinn orðið trúverðugri ef höfundur hefði tekist á við augljósustu gagnrökin og sýnt hvers vegna þau standast ekki. Á heildina litið er þetta vel skrifuð og skilmerkileg skoðanagrein sem byggir á sannreynanlegum fordæmum, en hefði notið góðs af meiri nákvæmni í einstökum fullyrðingum.