Hver ber á­byrgð þegar allir bera á­byrgð?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundurinn kynntur sem öryggisstjóri og sérfræðingur í öryggisstjórnun; sú staðsetning gefur rökunum faglegan grunn. Styrkur textans felst í skýrri og skipulegri röksemdafærslu: höfundur lýsir vel hvernig ábyrgð getur týnst í keðju verktaka, hvernig tungumálahindranir skapa raunverulega hættu og hvernig smá frávik verða smám saman að venju. Þetta eru þekkt vandamál í greininni og höfundur nýtir augljóslega eigin starfsreynslu til að lýsa þeim á sannfærandi hátt. Veikleiki greinarinnar, jafnvel sem skoðanabirtingar, er að engin tilgreind gögn styðja þær fullyrðingar sem settar eru fram: engar tölur um vinnuslys á Íslandi, engin tilvísun í rannsóknir um áhrif tungumálahindrana á slysatíðni, ekkert dæmi úr raunveruleikanum sem gerir efnið áþreifanlegt. Allt byggist á almennum staðhæfingum sem flestir myndu samþykkja, en greinin hefði orðið mun sannfærandi ef höfundur hefði vísað í a.m.k. eitt tilgreint atvik, eina tölfræði frá Vinnueftirlitinu eða eina rannsókn. Rökstuðningurinn er heiðarlegur og innbyrðis samkvæmur, en hann nær ekki því dýpi sem viðfangsefnið kallar á. Sem fagleg álitsgrein stendur hún þó vel og leiðir lesandann gegnum flókið kerfi á skiljanlegan hátt.