Starfsmaður á hjúkrunarheimili tók debetkort vistmanns og straujaði það 48 sinnum – Fór á spreðerí í Portúgal

Styrkur greinarinnar liggur í því að hún byggir á opinberu dómskjali frá Héraðsdómi Vestfjarða og birtir færslulistann í heild sinni, sem gerir lesendum kleift að sannreyna fullyrðingar um fjárhæðir og notkun. Þetta er sjaldgæft gagnsæi í dómsfréttum og eykur trúverðugleika verulega. Fyrirsögnin er þó eftirtektarverð: orðalagið „fór á spreðerí í Portúgal" er túlkun blaðamanns sem ekki kemur beint úr dóminum, þótt færslurnar styðji að umtalsverður hluti fjárins hafi farið í innkaup í Portúgal. Í meginmáli greinarinnar er þetta orðað varlegar: „má því ætla að hún hafi farið á spreðerí." Sú framsetning er sanngjarnari en fyrirsögnin gefur til kynna. Veikleiki greinarinnar er skortur á fleiri sjónarhornum. Hvorki er leitað eftir viðbrögðum frá hjúkrunarheimilinu Barmahlíð, yfirstjórn þess eða Reykhólahreppi, né er spurt hvort eftirlit með fjárhag vistmanna hafi verið endurskoðað í kjölfarið. Slík umfjöllun hefði gefið fréttinni dýpt umfram dómsskýrsluna eina og sér. Jafnframt er engin tilraun gerð til að ná til verjanda dómfelldu eða forráðamanns vistmannsins. Fréttavinna sem byggir eingöngu á dómskjali, án þess að leita sjálfstæðra heimilda, er fagleg en takmörkuð. Hér er um vönduð gögn að ræða, en blaðamennska sem nær ekki lengra en að draga saman dóminn.