„Við viljum fá hundana okkar aftur“

Greinin er fyrst og fremst mannleg sögusögn þar sem parið fær víðtækt rými til að lýsa reynslu sinni, og DV á heiður skilið fyrir að hafa sent MAST fyrirspurn og vísað í bréf stofnunarinnar. Vandinn er hins vegar sá að svör MAST eru afar stutt og stofnunin virðist ekki hafa fengið raunverulegt tækifæri til að útskýra á hvaða forsendum vörslusviptingin stóð; vísað er í „ítrekuð afskipti MAST og annarra opinberra aðila" án þess að lesandinn fái greinargóðar upplýsingar um hvað fólst í þeim afskiptum. Þegar parið sjálft viðurkennir ítrekuð vandamál með aðbúnað þá skín í gegn að mál MAST gæti verið kröftugra en greinin gefur til kynna, en blaðið gerir ekki tilraun til að kanna þá hlið málsins dýpra. Tilvitnun í bréf MAST um að „ítrekuð afskipti" hafi átt sér stað getur þýtt margt; hér hefði verið mikilvægt að biðja um nánari sundurliðun eða kanna hvort aðrir opinberir aðilar, svo sem barnavernd, hafi komið að málinu, enda vísar bréfið sérstaklega í „aðra opinbera aðila". Framsetningin er tilfinningaleg og hallar skýrt að sjónarmiðum parsins; fyrirsögnin er bein tilvitnun í kröfu þeirra. Þetta er ekki ómálefnalegt í sjálfu sér, en blaðamaðurinn hefði getað jafnað myndina með dýpri heimildaöflun frá MAST eða óháðum sérfræðingi um dýravelferð.