Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að upp­ræta – opin spurning til Þor­gerðar

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta sem slíka. Höfundur, sem kynntur er sem fjármálaverkfræðingur, byggir kjarnarök sín á tveimur sannreynanlegum heimildum: opinberu skjali ESB um stækkunarferlið og fréttaviðtali RÚV við stækkunarstjóra ESB. Þetta er til bóta; lesandinn getur sjálfur farið í gögnin og metið hvort túlkun höfundar standist. Rökin eru sett fram á skipulegan hátt og höfundur tekur á tveimur algengum mótbárum, sem eykur gagnsæi röksemdafærslunnar. Veikleikarnir eru þó áþreifanlegir. Höfundur túlkar orðalag ESB-skjalsins eins og þar sé alger krafa um aðlögun á samningstíma, en sýnir ekki hvað „skref 6" segir nákvæmlega; lesandinn verður að treysta túlkun höfundar nema hann opni hlekkinn sjálfur. Viðtal RÚV við stækkunarstjórann er notað til að grafa undan yfirlýsingu Utanríkisráðuneytisins, en höfundur viðurkennir sjálfur að hún hafi sagt að „ákveðnar stjórnkerfisbreytingar" myndu bíða, sem er ekki alveg það sama og „engin aðlögun". Þessi blæbrigðamunur er mikilvægur en fær litla umfjöllun. Auk þess er röksemdafærslan einhliða í þeim skilningi að höfundur leggur sönnunarbyrðina alfarið á já-hliðina án þess að viðurkenna að „aðlögun" geti átt við um breytt stig eða mismunandi skilgreiningar á hugtakinu. Sem skoðanagrein er þetta þó sæmilega vel rökstutt og heimildirnar sannreynanlegar, þótt túlkunin sé eingöngu frá einu sjónarhorni.