Protocol 35: Could Iceland be right after all?
Carl Baudenbacher, fyrrverandi forseti EFTA-dómstólsins, heldur því fram að Ísland hafi í raun innleitt bókun 35 með 3. gr. EES-laganna. Hann telur að ESA beri að sanna raunverulegan, kerfisbundinn ágalla frekar en að krefjast norsku forgangsreglunnar. Höfundur ber saman Finanger-málin í Noregi og mál Önnu Bryndísar Einarsdóttur hér á landi.
Nær hver einasta fullyrðing er bundin málsnúmeri: dómar EFTA-dómstólsins, norsk hæstaréttarmál, ákvörðun ESA og nafngreindar fræðigreinar. Lesandi getur rakið röksemdafærsluna skref fyrir skref, og það er fátítt í skoðanagrein sem Vísir birtir undir merkinu Skoðun.
Höfundur sýnir líka heiðarleika. Hann setur fram sterkustu mótrök ESA, að í máli Einarsdóttur kunni að hafa verið raunverulegur árekstur sem forgangsregla hefði leyst, og viðurkennir að þau skipti máli. Veikasti hlutinn er kaflinn um tímasetningu málshöfðunarinnar. Þar segir hann að hugmyndir um þegjandi samráð gangi lengra en gögn leyfa, en lýsir síðan „meira eða minna opnu boði“ um að gefa eftir án þess að vísa í nokkurt gagn. Fyrirvarinn verður þannig skjól fyrir aðdróttun.
Norsku dæmin eru auk þess valin til að sýna bresti forgangsreglunnar en ekki tilvik þar sem hún dugði. Skaðabótadómurinn í máli Einarsdóttur er aðeins tímasettur með mánuði. Höfundur tilgreinir starf sitt hjá lögmannsstofu en lesandinn fær ekki að vita hvort hann komi að málinu fyrir hönd einhvers aðila.
