Búa við nýtt vindorkuver: „Við náttúrlega venjumst öllu“
Vettvangsfrásögn Heimildarinnar af tveimur bændum í Reykhólahreppi sem búa í nágrenni fyrirhugaðs vindorkugarðs EM Orku á Garpsdalsfjalli. Báðir taka framkvæmdinni af yfirvegun eða með jákvæðum hug, og greinin setur viðtölin í samhengi við rammaáætlun og umsagnir um tillögu ráðherra.
Mikilvægasta atriðið kemur fram í miðri grein: afi og amma Arons Viðars gerðu leigusamning við EM Orku um jörðina. Blaðamaður segir lesandanum frá því og lætur Aron sjálfan skýra að hann hagnist ekki á samningnum. Þetta er heiðarleg upplýsingagjöf sem margir hefðu látið hjá líða.
Greinin er vettvangsfrásögn um tvo bændur og þarf ekki jafnvægi á við rannsóknarfrétt. Samhengið í upphafi er auk þess vel unnið: Landvernd, Náttúruverndarstofnun og Minjastofnun fá rými, og fram kemur að meirihluti 77 umsagna var andvígur tillögunni. Veikleikinn liggur annars staðar. Bergsveinn segir sjálfur að sumir nágrannar vilji ekki framkvæmdina, en enginn þeirra fær rödd, þótt þeir búi við sama veg. Fyrirsögnin og orðalagið „stóískir bændur“ draga upp mynd af sátt í sveitinni sem greinin staðfestir ekki.
Staðhæfingar viðmælenda um flugleiðir arna, um GPS-senda sem framkvæmdaaðili hafi kostað og um að ekkert skuggavarp verði eru látnar standa án þess að þær séu bornar undir Náttúrustofu eða gögn. Afleiðingar Gilsfjarðarbrúar eru einnig settar fram í rödd blaðamanns án heimildar. Frásögnin er lífleg og vel skrifuð, en hún ber fullyrðingar áfram fremur en að kanna þær.
