Framsýni Marteins Mosdals
Fjölmiðlarýni Viðskiptablaðsins notar Martein Mosdal sem ramma um þá stöðu að RÚV standi nánast eitt eftir í sjónvarpsfréttum eftir ákvörðun Sýnar. Dálkurinn byggir á nafngreindum tilvitnunum í Stefán Einar Stefánsson og Katrínu Atladóttur, en kjarnafullyrðingin um auglýsingamarkaðinn er studd engum tölum. Þá er ummælum ranglega hermt upp á ráðherra.
Greinin er birt sem skoðanadálkur og verður metin á þeim forsendum, en ein villa er of stór til að líta framhjá: höfundur skrifar að Stefán Einar „hermi upp á Loga“ að ráðherrann telji ríkismiðilinn mikilvægan í áróðursstríði stjórnvalda. Í tilvitnuninni sem greinin sjálf birtir er þetta mat Stefáns Einars, ekki Loga. Þar eru orð lögð í munn ráðherra á grundvelli heimildar sem lesandinn sér svart á hvítu að segir annað.
Heimildirnar eru að öðru leyti nafngreindar og sannreynanlegar: tilkynning Sýnar, viðtal í Spursmálum, ummæli í Kastljósi, Vikulokin. Það er dálknum til hróss að hann upplýsir að Katrín Atladóttir skrifi á baksíðu sama blaðs. Raddflóran er hins vegar einsleit; tvær samhljóða raddir úr sama hugmyndaheimi bera röksemdafærsluna.
Stærsti rökgallinn er tölulegur. Sú fullyrðing að umsvif RÚV á auglýsingamarkaði séu „einn stærsti vandinn“ fær engar tölur: ekki markaðshlutdeild, ekki auglýsingatekjur, ekkert samanburðardæmi. Á sama tíma er tækniþróun og samkeppni alþjóðlegra vettvanga vísað frá í hálfri setningu, þótt hún sé ríkjandi skýring á hnignun einkamiðla víða. Dálkurinn afneitar líka fullyrðingu um hlutdrægni fréttastofunnar, en dregur hana svo inn aftur með dæmi um Áramótaskaupið. Það er að hafa hvort tveggja.
