Allt landið eitt kjördæmi
Skoðanagrein þar sem fyrrverandi fréttamaður tekur tillögur starfshóps dómsmálaráðherra um jöfnun atkvæðavægis og spyr hvers vegna ekki sé gengið alla leið: eitt landskjördæmi og persónukjör. Greinin er efnislega vel undirbyggð með tölum úr tillögunum, tilvísunum í stjórnarskrá og sögulegu samhengi, en veikasti hlekkurinn er hversu snöggt mótrökum er ýtt til hliðar.
Vísir birtir þetta sem skoðanagrein og höfundur gerir enga tilraun til að dulbúa afstöðu sína, sem er kostur. Rökfærslan hvílir á sannreynanlegum grunni: tillögur starfshóps dómsmálaráðherra eru raktar með tölum, jöfnunarsætum fjölgi úr níu í 27, að minnsta kosti 36 sæti bundin kjördæmum, og stjórnarskrárákvæðið um sex til sjö kjördæmi er tilgreint. Söguþráðurinn frá Héðni Valdimarssyni 1927 til stjórnlagaráðs gefur umræðunni dýpt sem sjaldgæf er í aðsendum greinum.
Þar sem greinin bregst er í meðferð mótrakanna. Sterkasta andmælin, að landsbyggðin glati fulltrúum, fá eina efnisgrein og svarið er „Ég held ekki“ ásamt tilfinningarökum um að flestir eigi rætur úti á landi. Það er fullyrðing, ekki röksemd.
Samanburðurinn við Holland og Slóvakíu er sömuleiðis afgreiddur með hálfri setningu. Reynsla Hollendinga af einu landskjördæmi, þar á meðal mikil flokkasundrung, hefði styrkt greinina hvort sem hún styður niðurstöðuna eða ekki. Höfundur viðurkennir heiðarlega að útfærslan sé sérfræðinga, en það leysir hann ekki undan því að takast á við bestu andmælin.
