Vill ekki ganga svo langt að kalla þetta klofningu flokksins

Meginveikleiki fréttarinnar er hversu einsleit raddflóran er. Guðmundur Andri er eini heimildamaðurinn sem fær að tjá sig, og viðhorf hans eru gagnrýnin á stefnu Samfylkingarinnar í ríkisstjórn. Fréttaritari tekur fram að engin viðbrögð hafi borist frá forystu flokksins, en það er Guðmundur sjálfur sem segir það; ekkert kemur fram um hvort blaðamaðurinn hafi sjálfur leitað til forystuliða, þingmanna flokksins eða ráðherra og beðið um andsvör. Þetta skiptir verulegu máli þar sem fyrirsögnin gefur til kynna klofning innan flokks, sem er pólitískt álitamál sem kallar á fleiri en eina rödd. Framsetningin halla nokkuð í þá átt að gagnrýnin sé réttmæt: orðalag eins og „kröpp hægri beygja" kemur fyrir í inngangstexta sem ef til vill á uppruna sinn í máli viðmælanda en verður hér að stöðulegri lýsingu á stefnubreytingunni. Jafnframt er umfjöllunin frekar grunnt uppbyggð; tilvitnunum úr viðtali er raðað án þess að setja þær í samhengi við hvað lögin kveða nákvæmlega á um, hvaða skilyrðum frelsissvipting barna sætir, eða hvaða rök voru til stuðnings frumvarpinu á Alþingi. Nefnd eru mannréttindasamtökin Barnaheill, Rauði krossinn og Amnesty, en aðeins í munni viðmælanda; blaðamaðurinn bætir engu við úr þeim átt. Sem eins manns viðtal um áhugavert innri ágreiningsmál er greinin læsileg, en sem frétt um klofnun stjórnmálaflokks í ríkisstjórn er hún of einsleit til að standa ein.