„Það skortir enn úrræði fyrir börnin sem eru í mestum vanda“

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni og ber þess merki: hún tekur afstöðu til niðurstaðna Ríkisendurskoðunar og notar tilvitnanir í Salvöru Nordal til stuðnings. Meginstyrkur hennar er að hún byggir á opinberri stjórnsýsluúttekt, sem er aðgengileg og sannreynanleg heimild, og nefnir tölulegar staðreyndir úr skýrslunni, svo sem fjölda barna í samþættingu (5.192) samanborið við áætlun kostnaðarmats (19.000). Þetta gefur lesandanum efnislegan grunn. Salvör Nordal er nafngreind og færir ítarleg sjónarmið sem styðja greiningu skýrslunnar. Áberandi veikleiki er hins vegar sá að engum öðrum aðilum er gefinn vettvangur. Hvorki er leitað til ráðherra, ráðuneytisins né þeirra stofnana sem bera meginábyrgð á innleiðingunni, eins og Barna- og fjölskyldustofu eða Gæða- og eftirlitsstofnunar velferðarmála. Þegar greinin segir að innleiðing hafi haft „neikvæð áhrif" er veruleg fullyrðing sett fram án þess að ábyrgðaraðilum sé gefinn kostur á að svara. Umboðsmaður barna og Ríkisendurskoðun draga bæði í sömu átt; raddir þeirra sem bera pólitíska eða stjórnsýslulega ábyrgð vantar algjörlega. Jafnframt er framsetningin á köflum endurtekin: sömu atriðin eru nefnd oftar en einu sinni, bæði í eigin texta greinarinnar og í tilvitnunum, sem dregur úr skýrleika. Það er réttlætanlegt í ritstjórnarefni að taka afstöðu, en fjölbreyttari raddir hefðu styrkt röksemdafærsluna og trúverðugleikann.