Út­lendingarnir sem við Ís­lendingar erum sjálf

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka: á röksemdafærslu og heiðarleika ritsins fremur en jafnvægi heimilda. Meginröksemd höfundar, að Íslendingar hafi sömu sögu og þeir innflytjendur sem þeir gagnrýna, er byggð upp á kerfisbundinn hátt með röð sögulegra hliðstæðna: Vesturförin, farandverkafólk á Norðurlöndum, háskólanám erlendis, túrismi. Þetta er vel uppbyggð og fjölbreytt röksemdarkeðja sem gefur lesandanum mörg sjónarhorn til að velta fyrir sér. Tölulegar fullyrðingar eru bæði styrkur og veikleiki greinarinnar. Sumar tölur, eins og 50 þúsund Íslendingar erlendis, 20% brottflutningur um 1900, 2,2 milljónir ferðamanna árið 2025 og 709 þúsund brottfarir Íslendinga, eru í meginatriðum þekktar og sannreynanlegar úr opinberum gögnum. Höfundur vísar þó hvergi beint í heimildir; fullyrðingin um „hátt í 5%" sem fluttu til annarra Norðurlanda og „um fimm þúsund" námsmenn erlendis á ári er sett fram án tilvísunar. Í skoðanagrein er slíkt ekki alvarlegt brot, en tilvísun í til dæmis Hagstofu eða rannsóknir hefði styrkt trúverðugleikann. Sérstaklega vekur athygli setningin „rannsóknir sýna hins vegar að meginþorri Íslendinga erlendis vann hörðum höndum" án þess að nefna hvaða rannsóknir er átt við; þar er rökstuðningurinn veikur. Á hinn bóginn er heiðarleiki röksemdafærslunnar athyglisverður. Höfundur viðurkennir að innflytjendamál séu flókin, að reglur þurfi og að sumir innflytjendur valdi vandræðum, rétt eins og sumir Íslendingar hafa gert erlendis. Greinin forðast þannig einfalda hugmyndafræðilega stöðu og sýnir vitund um mótbárur. Framsetningin er skýrt persónuleg og höfundur lýsir stöðu sinni í niðurlagi, sem eykur gagnsæi. Sem skoðanagrein er þetta vel skipulögð, skýr í röksemdum og heiðarleg í nálgun, þótt heimildanotkun hefði mátt vera örlítið beinskeyttari.