Katla sem breytti heilbrigðiskerfinu
Umfangsmikil frásögn Heimildarinnar af Kötlu Guðnadóttur byggir á eigin heimildavinnu: svörum lögreglu við fyrirspurn, nafngreindum rannsóknarstjóra, bréfi Hafnarfjarðarbæjar, minnisblaði Landspítalans og viðtali við heilbrigðisráðherra. Frásögnin er sterk þar sem hún styðst við skjöl, en veikari þegar alvarlegar ásakanir um umönnun standa án svara frá spítalanum.
Heimildavinnan er það sem stendur upp úr. Blaðamaðurinn sendi fyrirspurn til lögreglunnar og birtir svarið orðrétt, fékk staðfestingu frá nafngreindum rannsóknarstjóra samgönguslysa, vitnar í veðurstöð Vegagerðarinnar, bréf Hafnarfjarðar frá 10. apríl og minnisblað Landspítalans með kostnaðartölum. Bæði sveitarfélagið og heilbrigðisráðherra fá að svara um kjarnaágreininginn, og talskona sjúklinga á Landspítalanum er nafngreind. Þetta er langt umfram það að skrifa upp eina sögu.
Þyngsta gagnrýnin snýr að hinum hlutanum. Ásakanir um óstöðug vinnubrögð við lífsnauðsynleg tæki, ósterila hanska, róandi lyf gefin til að þagga niður kvartanir og lækni sem spurði hvort sjúklingurinn væri „heil í hausnum“ eru bornar fram nær eingöngu af Kötlu og Þresti. Ekkert svar Landspítalans við þessum atriðum birtist, og ekkert í textanum sýnir að eftir því hafi verið leitað. Þar átti ritstjórn að stöðva.
Þröstur leggur einnig fram læknisfræðilegar tilgátur um kyngingu og bata. Hann játar sjálfur að hann sé ólærður, sem er heiðarlegt, en óháður sérfræðingur hefði kostað eitt símtal.
