Hver fær að skilgreina hvað þjóðin sagði?
Skoðanagrein sem byggir á beinni tilvitnun í bréf utanríkisráðherra til Evrópusambandsins frá 8. september og setur það upp á móti ummælum ráðherrans á Alþingi. Röksemdafærslan er öguð og höfundur beitir sama mælikvarða á báðar fylkingar. Helsti veikleikinn er að stjórnvöld fá ekkert færi á að skýra lagalegu rökin sem greinin kallar eftir.
Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis og er dæmi um skoðanaskrif sem hvíla á frumgagni fremur en tilfinningu. Höfundur vitnar orðrétt í bréfið til Evrópusambandsins frá 8. september, tímasetur fund utanríkismálanefndar 31. ágúst og vísar í 24. gr. þingskapalaga. Lesandi getur flett þessu upp sjálfur. Það er meira en margir pistlahöfundar bjóða upp á.
Mest er þó um vert að höfundur neitar að ofnýta eigin niðurstöðu. Hann tekur sérstaklega fram að nei-hliðin megi ekki lesa meira úr kjörseðlinum en á honum stóð, og hann hafnar því beinlínis að kveða upp úr um lagabrot ráðherra. Sú sjálfsögun gerir gagnrýnina þyngri, ekki léttari.
Tvennt vantar. Fullyrðingar fjögurra nefndarmanna eru endursagðar án þess að þeir séu nafngreindir eða vísað sé til þess hvar þær komu fram; lesandinn getur ekki sannreynt þær innan greinarinnar. Þá er tæknileg forsaga aðildarumsóknarinnar, sem hefur verið þrætuepli frá 2015, látin liggja. Höfundur kallar eftir lagarökum stjórnvalda en reynir ekki sjálfur að rekja hver þau gætu verið.
