Má þjóðin aðeins fá að anda?
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur hvetur til lægra hitastigs í íslenskri samfélagsumræðu og gagnrýnir jafnt stjórnmálamenn, fjölmiðla og almenning á samfélagsmiðlum. Röksemdafærslan er samhljóma og laus við flokkspólitíska slagsíðu, en hún er nær alfarið almenn og án dæma.
Greinin er birt sem skoðanagrein og verður metin á þeim forsendum. Athyglisverðast er að höfundur setur sjálf fram regluna „Engin fullyrðing án heimilda“ og fylgir henni svo ekki í eigin texta. Kjarnafullyrðingin, að þjóðfélagið sé komið á yfirsnúning og að umræðan sé harðari en áður, er hvergi studd með dæmi, mælingu eða tilvitnun. Hér hefði nægt eitt tiltekið mál eða ein vísun í rannsókn á skautun til að lyfta pistlinum úr almennum hugleiðingum.
Röksemdafærslan er óvenju heiðarleg í dreifingu ábyrgðar. Höfundur sparar ekki stjórnarandstöðu, ríkisstjórn, fjölmiðla né almenning og forðast það freistandi grip að gera aðra hliðina að sökudólgi. Hún viðurkennir líka að hafa haft rangt fyrir sér. Það styrkir textann.
Veikleikinn er að greinin verður staðlaus. Þegar kallað er á að fjölmiðlar andi áður en þeir birti, hefði þurft að nefna hvað ætti að bíða og hvað ekki; annars er þetta áminning sem allir geta samþykkt án þess að nokkuð breytist. Upplýsingar um bakgrunn höfundar eru þó til staðar, sem er rétt.
