Hvað viltu verða þegar þú verður stór?
Sérkennari og kennsluráðgjafi skrifar persónulegan pistil til ungmenna sem standa frammi fyrir tímamótum. Hún rekur eigin starfsferil, sem tók óvæntar beygjur, og hvetur unga fólkið til að láta einkunnir og mælingar ekki skilgreina sig heldur velja að vera góðar manneskjur.
Pistillinn birtist undir merkjum skoðana, og þar á hann heima: þetta eru hvatningarorð byggð á eigin reynslu, ekki rökfærsla um menntamál. Höfundur gerir grein fyrir starfi sínu og tilnefningu til menntaverðlauna, svo lesandinn veit hvaðan röddin kemur. Það er heiðarlegt.
Veikleikinn felst í upphafinu. PISA og umræðan um læsi eru nefnd sem kveikja, en pistillinn snýr strax frá þeim. Fullyrðingin um að „almennt er talað eins og ekkert sé nógu gott“ fær engin dæmi, og þannig verður umræða sem beinist að stöðu skólakerfisins að álagi á einstök börn. Því gætu gagnrýnendur PISA svarað að áhyggjur af námsárangri séu ekki dómur yfir ungmennunum sjálfum.
Utan þess er textinn sjálfum sér samkvæmur. Ferilsagan, frá prjónastofu til starfa á sviði einhverfu, ber boðskapinn vel og gerir enga tilraun til að vera meira en hún er. Hlýr, læsilegur pistill sem hefði grætt á einni setningu sem tæki umræðuna um PISA alvarlega áður en hann sneri frá henni.
