Vilhelm Jónsson skrifar: Sjálfskapavíti borgaryfirvalda – hvenær er komið nóg?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Sem pólitískur pistill er rökstuðningurinn skýr og samfelldur: höfundur setur fram þá tilgátu að borgarstjórn beri ábyrgð á umferðarvanda, kostnaðarhækkunum og veikum innviðum. Röksemdafærslan tengir saman nokkur aðskilin mál og nýtir samanburð við Landspítalann til að styrkja mynstur sitt. Fossvogsbrú er nefnd sérstaklega og talið að kostnaðaráætlun hafi farið úr „rúmum milljarði" í um 11 milljarða, en engin heimild er gefin upp fyrir þessar tölur og lesandinn getur ekki sannreynt þær innan greinarinnar sjálfrar; þetta gæti verið stutt opinberum gögnum en höfundur sýnir það ekki. Sama gildir um fullyrðinguna um Samgöngusáttmálann frá 2019 og nokkrar aðrar tölulegar staðhæfingar. Sem pólitískt álit er greinin skilvirk, en rökstuðningurinn myndi styrkjast verulega ef höfundur tilvísaði í tiltekin gögn eða opinberar áætlanir frekar en að vísa í „margir óttuðust" og óákveðna brotakennda tilfinningu. Pistillinn hallar eindregið til hægri í efnahags- og skipulagsstjórnunarlegum skilningi, með áherslu á bílsamgöngur, varúð við opinbera fjárfestingu og gagnrýni á stjórnarstefnu sem kennd er við vinstri meirihlutann í borginni.