Hin þrotlausa þekkingarleit í boði Samfylkingar og Viðreisnar

Greinin er birt sem skoðun og fjölmiðlarýni, og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur nafngreinir heimildir sínar vel: Dagur B. Eggertsson, Gautur Eggertsson, Erlendur Magnússon, Páll Gunnar Pálsson og Konráð S. Guðjónsson koma allir við sögu ásamt tilvísun í fræðikenningar Kahnemans, Chamberlins og svokallað Bennett-lögmál. Þetta er til fyrirmyndar í skoðanaskrifum. Rökstuðningurinn er á heildina litið samkvæmur: kaupmáttur skipti meira máli en nafnverð og vextir einir og sér séu villandi mælikvarði. Veikleikinn liggur þó í því hve einstefnu framsetningin er. Höfundur afgreiðir nánast öll rök ESB-sinna sem ranga eða villandi, en skoðar ekki hvort einhver þeirra kunni að eiga við. Heimildin, sem er nafngreindur fjölmiðill, fær harkalega meðhöndlun þar sem höfundur fullyrðir að miðillinn hafi viljað „afbaka staðreynd" og „telja lesendum trú um" eitthvað, en þessar fullyrðingar eru studdar tilvitnun í einn aðila, Konráð, sem er sjálfur málsaðili. Gagnrýnin á Samkeppniseftirlitið er áhugaverð en yfirborðskennd; höfundur vísar til fræðikenninga en skoðar ekki hvort aðstæður á íslenskum markaði geti falið í sér raunverulega fákeppni umfram það sem kenningarnar segja til um. Sem skoðanagrein stenst þetta ágætlega, en rökstuðningurinn hefði verið sannfærandi ef höfundur hefði tekist á við sterkustu gagnrökin af heiðarleika í stað þess að draga allt á einn streng.