Þegar gagnrýnendur verða að „mengun“
Skoðanagrein eftir nafngreindan höfund sem sjálfur er nefndur í skýrslunni sem hann fjallar um, þar sem RÚV er gagnrýnt fyrir að endurflytja orðfæri belgískra samtaka gagnrýnislaust. Röksemdafærslan um líkingamál er studd raunverulegum fræðilegum tilvísunum, en greinin heldur eftir upplýsingum sem höfundur segist sjálfur hafa.
Greinin er birt sem ritstjórnarefni þótt hún sé skoðanagrein undir nafni. Alvarlegasti hnökrinn er retórískur: höfundur byggir kjarna gagnrýninnar á spurningunni hvort RÚV hafi leitað viðbragða hjá þeim íslensku aðilum sem skýrslan nefnir, og bætir svo við í sviga að hann viti svarið enda hafi hann rætt við hina aðilana. Hann segir lesandanum samt ekki hvert svarið er. Þar er upplýsingum haldið eftir til að halda spurningunni opinni, og það dregur úr trúverðugleika alls málflutningsins.
Önnur mótsögn er skýr. Höfundur gagnrýnir, með réttu, að pólitískir andstæðingar séu afgreiddir með niðrandi merkimiðum, en afgreiðir sjálfur Forbidden Colours í framhjáhlaupi sem „áróðursveitu fyrir fyrirfram ákveðið narratív“ án nokkurs rökstuðnings. Þá er umfjöllun RÚV, sem er í raun skotmark greinarinnar, aldrei tímasett, tilgreind né orðrétt vitnað til.
Á plúshliðinni: tilvísanir í Susan Sontag og Christoph Gradmann eru nafngreindar og sannreynanlegar, lagatilvísunin í lög um Ríkisútvarpið er athugunarhæf, og hagsmunatengsl höfundar eru uppgefin í lokin. Grunnhugmyndin, að greina milli þess að heimild segi eitthvað og að það sé staðreynd, er gild fjölmiðlagagnrýni.
