Fjarskiptastofa vill auknar heimildir eftir lokun farnetskerfa
Fréttin byggir á 55 blaðsíðna úttekt Fjarskiptastofu sem innviðaráðherra kynnti í ríkisstjórn, og vitnað er orðrétt í skýrsluna á þremur stöðum. Heimildin er nafngreind og sannreynanleg, en engin önnur rödd kemur að málinu. Fjarskiptastofa fær að lýsa sínum eigin hlut án mótbáru.
Fyrirsögnin gengur lengra en gagnið sem hún hvílir á. Skýrslan segir að „meta þarf hvort ástæða sé til“ að lögfesta inngripsheimild; fréttin þýðir það sem að stofnunin „vilji auknar heimildir“. Það er ekki sama hlutur, og lesandinn sér ekki þennan mun nema hann lesi tilvitnunina sjálfa neðar í textanum.
Heimildavinnan er að öðru leyti hrein: skýrslan er nafngreind, orðrétt vitnað í hana og vísað á tilkynningu innviðaráðuneytisins. Vandinn er einsleit raddflóra. Fjarskiptastofa er hér bæði viðfangsefni og eina heimildin, og meginniðurstaða hennar er að misskilningur hafi ríkt um hennar eigin valdheimildir. Slíka sjálfsvörn hefði mátt bera undir einhvern annan.
Það vantar hlut fjarskiptafélaganna, sem skýrslan segir hafa tekið ákvörðunina alfarið sjálf, og það vantar Neyðarlínuna, þótt neyðarhringingar séu annað af tveimur meginumkvörtunarefnunum. Umfang kvartananna er líka ótölusett. Blaðamaðurinn hefði getað hringt tvö símtöl og fengið frétt í stað endursagnar.
