Rannsókn lögreglu „var svo léleg“
Frétt úr dómsal þar sem málflutningi tveggja verjenda í Dettifoss-málinu er lýst, með nafngreindum lögmönnum og beinum tilvitnunum. Sjónarmið ákæruvaldsins koma fram sem viðmið, en engin sjálfstæð staðfesting eða svör frá lögreglu fylgja alvarlegum ásökunum um óheiðarleika.
Frásögn af málflutningsdegi í dómsal er einfaldasta og jafnframt vanmetnasta afbrigði fréttaskrifa, og hér er grunnvinnan í lagi: verjendur eru nafngreindir, tilvitnanir beinar og afstaða ákæruvaldsins dregin fram jafnóðum til samanburðar. Það sem verjendur halda fram er skýrt afmarkað sem þeirra kröfur, ekki niðurstaða.
Alvarlegasti gallinn er sá að fullyrðingin um að ákæruvaldið „hafi ekki sagt satt“ við framlagningu gagna og vísunin í að lögreglumenn hafi áður verið staðnir að ósannindum fá að standa án nokkurs viðbragðs. Þetta er ásökun um refsiverða framgöngu embættismanna, og hún kallar á að minnsta kosti fyrirspurn til lögreglu eða saksóknara, eða skýringu á því hvers vegna slíkt svar barst ekki.
Þá er fyrirsögnin dregin úr sterkasta orðalagi verjanda án þess að lesandinn fái að vita hvernig ákæruvaldið byggði mál sitt í eigin málflutningi. Nafn sakborningsins er auk þess ritað á tvo vegu í textanum, sem er óþarfa óskýrleiki í máli þar sem einmitt persónugreining er kjarni ágreiningsins.
