Hrafnhildur segir frá niðurlægjandi uppsögn hjá borginni – „Eftir of langa og erfiða þögn gat ég ekki meira“
Hrafnhildur Sverrisdóttir, starfsmaður á skrifstofu skipulags- og byggingarmála hjá Reykjavíkurborg, lýsir í Facebook-færslu uppsögn sem hún upplifði sem niðurlægjandi. Hún var boðuð á fund með 14 mínútna fyrirvara, fékk ekki að fara aftur inn í vinnurýmið og ekki að kveðja samstarfsfólk sitt. Fréttin endursegir færsluna ítarlega og vísar til þess að Vísir hafi áður fjallað um hana.
„Greindi Vísir frá efni hennar í gærkvöldi.“ Þessi setning segir lesandanum hvernig fréttin varð til: færsla á Facebook, sem annar miðill hafði þegar fjallað um, er endursögð nánast lið fyrir lið. Ekkert bendir til þess að blaðamaður hafi rætt við Hrafnhildi sjálfa, trúnaðarmanninn sem varð vitni að atburðunum eða nokkurn annan.
Alvarlegasti brestur greinarinnar er að Reykjavíkurborg fær ekkert tækifæri til að svara. Mannauðsstjóri, skrifstofustjóri og deildarstjóri eru tilgreindir með starfsheitum og því auðþekkjanlegir innan stofnunarinnar, en hvergi kemur fram að leitað hafi verið viðbragða. Spurningarnar blasa við. Er það almennt verklag borgarinnar að fylgja fólki út og loka aðgangi að tölvum við uppsagnir? Hvers vegna sættu aðeins tvær konur á skrifstofunni þeirri meðferð, eins og hún fullyrðir?
Frásögn Hrafnhildar á fullt erindi við almenning og hún er skilmerkilega eignuð henni. Fyrirsögnin tekur þó upplifun hennar af „niðurlægjandi uppsögn“ og setur hana fram sem lýsingu á atburðinum. Úr verður einhliða mynd af umdeildu máli, þar sem miðillinn flytur boðskapinn frekar en að kanna hann.
