Hvers virði er verndarskyldan ef upplýsingagjöfin skapar hættuna?
Laganemi færir rök fyrir því að Alþingi lögfesti undanþágu frá upplýsingaskyldu 21. gr. barnaverndarlaga þegar rökstudd ástæða er til að ætla að tilkynning til foreldris með ofbeldissögu geti stefnt barni í hættu. Höfundur styður mál sitt með vísunum í lagagreinar, úrskurð úrskurðarnefndar velferðarmála og álit umboðsmanns Alþingis.
Vísir birtir greinina sem skoðanagrein, og röksemdafærslan stendur óvenju traustum fótum. Höfundur vísar í tilteknar greinar barnaverndarlaga nr. 80/2002, úrskurð úrskurðarnefndar velferðarmála í máli nr. 426/2023 og álit umboðsmanns Alþingis í máli nr. 483/2025. Allt þetta getur lesandinn flett upp. Athyglisverðast er heiðarleikinn: tekið er fram að úrskurðurinn varðaði aðgang að gögnum en ekki upplýsingaskyldu og að kæra jafngildi ekki sekt. Fordæmin eru því ekki teygð lengra en þau ná.
Sterkasti hlekkurinn er samanburðurinn við 18. gr., þar sem fyrirvari um hagsmuni barnsins er þegar í lögum. Tillagan sjálf er vel afmörkuð, með kröfu um rökstutt áhættumat og endurskoðun ákvarðana.
Veikleikinn liggur í mótrökunum. Greinin hvílir á tilbúnu dæmi og gefur engar upplýsingar um hversu oft vandinn kemur upp í raun. Hún tekur heldur ekki á hættunni á að slík undanþága verði misnotuð í hörðum forsjárdeilum, þar sem ásakanir um ofbeldi eru stundum umdeildar. Andmælaréttur foreldris samkvæmt stjórnsýslulögum er sömuleiðis ekki ræddur. Málflutningurinn hefði orðið sterkari ef höfundur hefði mætt þessum rökum beint.
