Strætó hefur aldrei verið verri
Pistlahöfundur sem hefur ferðast nær eingöngu fótgangandi eða með strætó í 22 ár heldur því fram að þjónusta Strætó hafi aldrei verið verri. Hann tínir til aksturslag bílstjóra, Higer-vagnana, fækkun tímabilskorta og óáreiðanlega tímatöflu. Að lokum leggur hann til breytta skipan stjórnar Strætó og Borgarlínu.
Pistillinn er birtur sem skoðun og á að metast sem slíkur. Sterkasta hlið hans er hreinskilni höfundar um eigin takmörk. Hann viðurkennir framfarir, nefnir að Strætó „eflaust“ búi yfir gögnum um stundvísi sem gangi gegn upplifun hans og játar að hafa ekki gert neinar mælingar. Lesandinn veit því nákvæmlega hvers konar vitnisburð hann fær: reynslu eins farþega.
Veikasti hlekkurinn er orsakasamhengið. Höfundur fullyrðir að þjónustuaukningin í fyrra sé það versta sem gerst hafi. Listinn sem á að sanna það lýsir þó hegðun bílstjóra án þess að tengja hana við aukna tíðni ferða. Kannski stafar flýtirinn af þrengri tímaáætlun, en þau tengsl eru aldrei rökstudd, heldur tekin sem gefin.
Sumt hefði verið auðvelt að styrkja. Samanburður á tímabilskortum 2006 og 2026 er sannreynanlegur og hittir í mark. Fullyrðingin um stjórnarmenn sem hafi „opinberlega gefið það út“ að þeir hafi ekki áhuga á almenningssamgöngum er hins vegar ásökun án nafna eða tilvísunar. Alhæfingin um að bílstjórar séu „heilt yfir verri“ hvílir á tilfinningu einni. Rökin standast sem kvörtun, síður sem greining.
