Hættum að giska: Fáum svörin á borðið

Greinin er birt sem skoðun og er metin á þeim forsendum. Stefán kemur skýrt fram sem talsmaður „já" og ramminn er heiðarlegur að því leyti; lesandinn veit hvar höfundur stendur. Rökstuðningurinn er þó óvenju lauslegur miðað við það hversu víðtækar fullyrðingar hann ber fram. Vísað er í „sérfræðinga og hagfræðinga" sem hafi bent á vanmat á ávinningi myntsamstarfs, en enginn þeirra er nafngreindur og engin tiltekin rannsókn eða skýrsla er nefnd. Sömu sögu er að segja um „sögulegar úttektir" sem sýni sérlausnir aðildarríkja; ekkert dæmi er nefnt, ekkert skjal tilgreint. Þetta er veikleiki, því höfundur ætlar sér að afgreiða „fullyrðingar af gerðinni svona verður þetta" sem tilhæfulausar, en þegar hann sjálfur heldur fram hagkvæmni lægri vaxta, stöðugri gjaldmiðils og lægra vöruverðs er stuðningurinn á sama tíma almenningsmark án heimilda. Greinin gagnrýnir jafnt „föðurlandssvikarar" og „stuðningsmenn auðvaldsins" sem upphrópanir, en sú hlutlægðartilraun skapar ekki raunverulegt jafnvægi: engin gagnrök eru skoðuð af alvöru, til dæmis raunveruleg dæmi þar sem sérlausnir náðust ekki, eða sjónarmið þeirra sem telja kostinn af sveigjanlegum gjaldmiðli meira en stymptan stöðugleika. Fyrir skoðanagrein er hugmyndafræðileg heiðarleiki viðunandi, en rökstuðningurinn hefði styrkst verulega ef höfundur hefði nefnt eitt eða tvö afmörkuð gögn til stuðnings.