Á Lands­kjör­stjórn að gera at­huga­semdir við spurninguna?

Meginröksemdin – að orðalagið „halda áfram viðræðum“ gefi í skyn samfellu í ferli sem hefur legið í dvala síðan 2013 – er skýrt fram sett og byggð á tilteknum, sannreynanlegum grunni: leiðbeinandi reglum Feneyjanefndarinnar um framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslna og skjalfestri sögu af íhlutun bresku kjörstjórnarinnar í Brexit-spurningunni. Þetta eru raunverulegar, eftirgrennslanlegar tilvísanir sem hefja greinina upp fyrir svið hreinnar fullyrðingar. Samlíkingin við Brexit er vel nýtt: höfundur einblínir ekki á niðurstöðuna heldur á málsmeðferðarregluna, sem heldur rökfærslunni agaðri. Mesti veikleikinn snýr að upplýsingagjöf og vitsmunalegum heiðarleika. Heimssýn eru yfirlýst samtök andstæðinga Evrópusambandsins, og þótt tengsl höfundar séu tekin fram neðst í greininni er hún sett fram sem röksemdafærsla um sanngirni í málsmeðferð fremur en pólitísk röksemdafærsla – en hagnýt áhrif þeirrar endurorðunar sem hún leggur til myndu nær örugglega vera þau að varpa ljósi á hindranir fyrir aðild að ESB og fækka „já“-atkvæðum. Vandaðri grein hefði viðurkennt að sérhvert orðalag felur í sér málamiðlanir og að gagnrýna mætti hina tillögðu spurningu á sama hátt fyrir að einfalda of mikið í hina áttina. Höfundur tekst heldur ekki á við hvers vegna þeir sem sömdu textann kunna að hafa valið núverandi orðalag eða hvort lagalegt umboð landskjörstjórnar nái yfirleitt til þess að breyta spurningum í þjóðaratkvæðagreiðslum sem Alþingi leggur fram, sem er mikilvægt stjórnskipulegt atriði sem er alfarið látið óathugað. Engu að síður, miðað við skoðanaskrif, er rökfærslan skipulögð, gögnin auðgreinanleg og meginfullyrðingin – að framsetning spurningarinnar samræmist ekki efninu sem lýst er í greinargerð með frumvarpinu sjálfu – er lögmæt ábending sem er þess virði að koma á framfæri.