Vilhelm Jónsson skrifar: Höllin má bíða – mannslífin ekki
Skoðanagrein þar sem höfundur heldur því fram að ný Þjóðarhöll í Laugardal, með 16,8 milljarða króna verðmiða, eigi að víkja fyrir brýnni verkefnum í vegamálum, heilbrigðisþjónustu og björgunarviðbragði. Hann styður mál sitt með tölum um afkomu Reykjavíkurborgar, vaxtagjöld ríkissjóðs og framúrkeyrslu við fangelsið að Stóra-Hrauni.
Sterkasta hlið greinarinnar er hófstillingin þar sem hún skiptir mestu máli. Höfundur viðurkennir berum orðum að dæmið af Stóra-Hrauni „sannar ekki“ að Þjóðarhöllin fari fram úr áætlun og að núverandi borgarstjórn beri ekki ábyrgð á öllum ákvörðunum sem leiddu til hallans. Slíkur heiðarleiki er ekki sjálfgefinn í skoðanagreinum. Tölurnar eru margar og nákvæmar en hvergi kenndar við tiltekið skjal, til dæmis árshlutauppgjör borgarinnar eða fjárlagafrumvarp. Lesandinn getur þó í grunninn flett þeim upp.
Veikleikinn liggur í meginrökunum sjálfum. Fyrirsögnin stillir upp vali milli hallar og mannslífa, en greinin sýnir aldrei hvað 16,8 milljarðar myndu í raun kaupa af vegabótum eða hvað föst þyrlustöð á Akureyri kostar. Án þess samanburðar er tvískiptingin fremur tilfinningaleg en reikningsleg.
Rökfærslan blandar líka saman fjárhag borgar og ríkis. Aðhald borgarinnar og 155 milljarða vaxtagjöld ríkissjóðs eru notuð gegn einni framkvæmd sem er brot af þeim upphæðum. Höfundur spyr réttmætra spurninga um heildarkostnað og rekstur, og það er gagnlegasti hluti greinarinnar.
