Spyrjið ykkur: Fyrir hvern vinnur ís­lenska krónan?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur tilgreinir sjálfur tengsl sín við Samfylkinguna; gagnsæi gagnvart lesendum er því til staðar. Sem rökstuðningsrit stendur greinin nokkuð vel: hún vísar í nafngreindar heimildir, tölur frá Skattinum um eiginfjárstöðu efstu tekjuhópa, samantekt Gauta B. Eggertssonar og verðlagsgögn frá Visku. Tilvitnun í umsögn lífeyrissjóðanna um þingmál styrkir einn þráð röksemdafærslu höfundar. Þetta eru sannreynanlegar heimildir sem lesandinn getur borið saman. Veikleikarnir eru þó raunverulegir. Fullyrðingar eins og „reynsla allra ríkja sem gengið hafa inn í Evrópusambandið" um vaxtasögu eru of altækar; reynsla Grikklands og fleiri ríkja sýnir flóknari mynd sem höfundur sleppir alfarið. Staðhæfingin um að helminga megi gjaldeyrisforðann og losa 500 milljarða er sett fram án þess að vísa í neina greiningu á tilskildu lágmarki gjaldeyrisforða eftir aðild, eða hvaða skilyrði ESB setur. Sambandið milli fákeppni á neytendamörkuðum og krónu er borið fram sem sjálfsagður orsakasamhengi, en fleiri skýringarþættir, til dæmis smæð markaðarins og fólksfjöldi, fá enga umfjöllun. Í skoðanagrein er eðlilegt að taka afstöðu, en styrkur röksemdafærslunnar minnkar þegar gagnrök eru annað hvort afgreidd í einni setningu eða hundsuð. Heilt á litið er þetta ágætis málflutningsgrein sem vekur spurningar og vísar í gögn, en beitir of einhliða túlkun á flóknum efnahagsspurningum til að teljast sérlega vel rökstudd.