Stríðandi við­horf Sjálf­stæðis­manna til tjáningar­frelsis

Íronían er snyrtilega upp sett: Guðrún Hafsteinsdóttir skírskotar til einmitt þeirra stjórnarskrárvarinna réttinda sem beitt var gegn nánum bandamanni hennar, Kjartani Gunnarssyni, þegar hann reyndi að þagga niður í gagnrýnanda fyrir dómstólum. Kaldhæðnisleg lokaorð höfundar um „riddara tjáningarfrelsisins“ sem ræktar hlýjan vinskap við „einn helsta andstæðing þess í réttarsögunni“ hitta vel í mark en það er líka allt og sumt. Röksemdafærslan hvílir alfarið á samsetningu tveggja atburða með um 25 ára millibili, án þess að velta því fyrir sér hvort einstaklingar eða flokkar gætu með réttu hafa þróast í afstöðu sinni á aldarfjórðungi. Að kalla Kjartan „einn helsta andstæðing tjáningarfrelsisins í réttarsögu landsins“ á grundvelli eins meiðyrðamáls er órökstudd ýkjufesta – fjölmargir hafa höfðað meiðyrðamál án þess að hljóta þann titil. Staðreyndastoðirnar (niðurstöður dómstóla, atburðurinn á Sambandsþinginu, myndir á Smartlandi) eru sannreynanlegar og nákvæmar, sem er til bóta. Sjálfskilgreiningin sem „áhugamaður um Sjálfstæðisflokkinn“ er skemmtilega hlédræg – áhugasamur á hvern hátt? – en hún er þó allavega til staðar. Sem retórísk stigakeppni er greinin hæfileikarík; sem röksemdafærsla um samband flokksins við tjáningarfrelsið er hún hins vegar þunn.