Stríðandi viðhorf Sjálfstæðismanna til tjáningarfrelsis
Í stuttri skoðanagrein eftir Ágúst Elí Ásgeirsson er því haldið fram að Sjálfstæðisflokkurinn hafi mótsagnakenndar skoðanir á tjáningarfrelsi. Þar er sögulegu meiðyrðamáli Kjartans Gunnarssonar (sem hann tapaði) stillt upp andspænis því að Guðrún Hafsteinsdóttir formaður flokksins skírskotar nú til tjáningarfrelsis til að verja sig gegn meiðyrðamáli frá samtökunum Solaris, um leið og bent er á náin persónuleg tengsl þeirra tveggja.
Íronían er snyrtilega upp sett: Guðrún Hafsteinsdóttir skírskotar til einmitt þeirra stjórnarskrárvarinna réttinda sem beitt var gegn nánum bandamanni hennar, Kjartani Gunnarssyni, þegar hann reyndi að þagga niður í gagnrýnanda fyrir dómstólum. Kaldhæðnisleg lokaorð höfundar um „riddara tjáningarfrelsisins“ sem ræktar hlýjan vinskap við „einn helsta andstæðing þess í réttarsögunni“ hitta vel í mark en það er líka allt og sumt. Röksemdafærslan hvílir alfarið á samsetningu tveggja atburða með um 25 ára millibili, án þess að velta því fyrir sér hvort einstaklingar eða flokkar gætu með réttu hafa þróast í afstöðu sinni á aldarfjórðungi. Að kalla Kjartan „einn helsta andstæðing tjáningarfrelsisins í réttarsögu landsins“ á grundvelli eins meiðyrðamáls er órökstudd ýkjufesta – fjölmargir hafa höfðað meiðyrðamál án þess að hljóta þann titil. Staðreyndastoðirnar (niðurstöður dómstóla, atburðurinn á Sambandsþinginu, myndir á Smartlandi) eru sannreynanlegar og nákvæmar, sem er til bóta. Sjálfskilgreiningin sem „áhugamaður um Sjálfstæðisflokkinn“ er skemmtilega hlédræg – áhugasamur á hvern hátt? – en hún er þó allavega til staðar. Sem retórísk stigakeppni er greinin hæfileikarík; sem röksemdafærsla um samband flokksins við tjáningarfrelsið er hún hins vegar þunn.
