Er þetta Já-maðurinn og Nei-konan?

Greinin er birt sem „Fókus"-efni og er í raun létt ritstjórnarleg úrvinnsla á skoðanakönnun DV. Það er jákvætt að höfundur setur fyrirvara um að persónugerðirnar séu til gamans og byggi ekki á vísindum; slíkur heiðarleiki gagnvart lesendum er vel þegin. Könnunin sjálf er nafngreind sem uppspretta og vitnað er til Eiríks Bergmanns Einarssonar, stjórnmálafræðings, sem gefur niðurstöðunum einhvern faglegan samhengisvef. Það sem veikir greinina er að engin umfjöllun er um aðferðafræði könnunarinnar: hversu margir svöruðu, hvert skekkjumark er, eða hvort könnunin var gerð á netinu eða í síma. Þetta er grundvallarupplýsing sem ætti að fylgja hverri umfjöllun um skoðanakannanir. Einnig hefði mátt nefna að niðurbrot könnunar eftir mörgum flokkum samtímis (aldur, kyn, búseta, menntun, flokkur) dregur hratt úr úrtaksstærð í hverjum undirhópi, sem þýðir að einstök prósent geta verið mjög óáreiðanleg. Framsetningin, þótt ljúf í tón, getur gefið lesendum ranga tilfinningu um marktækt mynstur þar sem munurinn er kannski innan skekkjumarka. Eiríkur Bergmann er eina nafngreinda heimildin og hann er aðeins vitnað í einu orði; dýpra innsæi stjórnmálafræðinga eða tölfræðings um könnunina hefði aukið ritstjórnarlegt gildi efnisins.