Að skapa heil­rænt sam­félag ein­stak­linga frá mörgum löndum jarðar

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sem rökstuðningur fyrir bættri aðlögun innflytjenda á Íslandi er hún veik á nokkra vegu. Í fyrsta lagi er meginröksemd höfundar byggð á persónulegri reynslu af áströlsku aðlögunarkerfi frá 1987, en engin gögn eða rannsóknir eru nefndar til að styðja fullyrðingar um árangur þess kerfis eða stöðu innflytjendamála á Íslandi í dag. Tilvísun í Snorra Másson, sem sagði skólakerfið ekki vera uppbyggt fyrir áskoranir innflytjenda, er eina ytri heimildin, en hún er svo óljós að lesandinn getur varla staðreynt hana: hvenær sagði hann þetta, í hvaða samhengi? Í öðru lagi er uppbygging greinarinnar lauslega tengd; hún hoppar á milli tungumálafræði, persónulegra sagna af kaffihúsum í Adelaide, umfjöllunar um Ku Klux Klan og góðgerðarskip án þess að einhver rauður þráður haldi röksemdinni saman á sannfærandi hátt. Rökstuðningurinn verður þar af leiðandi frekar tilfinningalegur en efnislegur. Í þriðja lagi er samanburðurinn við Ástralíu settur fram án nokkurs fyrirvara um hversu ólíkar aðstæður þjóðanna eru, fyrir utan stutta athugasemd um stærðarmun. Höfundur nefnir hvorki kostnað, árangursmælingar né gagnrýni á ástralskt kerfi, sem hefur reyndar sætt harðri gagnrýni vegna meðferðar á frumbyggjum og hælisleitendum. Sem hugvekja um fordóma og tungumálakennslu er greinin velmeint, en sem skoðanagrein skorti hana skipulegan rökstuðning og efnislega dýpt.