Sígandi gengi: Hverjum nýtist það?

Greinin er birt sem umræðugrein og á að meta á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika. Á þeim forsendum stendur hún nokkuð vel: höfundur vísar til skýrslu um valkosti Íslands í gjaldmiðlamálum sem unnin var fyrir ríkisstjórnina, til gagna Hagstofunnar og Seðlabankans um gengi og launahlutdeild í vergri landsframleiðslu, og til greinar Gylfa Magnússonar prófessors í Vísbendingu. Myndir (mynd 1 og 2) eru nefndar með heimildum, sem gerir lesendum kleift að sannreyna lykilfullyrðingar um samband gengis og launahlutdeildar. Einnig er vísað í ETUC og í tiltekna sjóði og reglur ESB sem eru sannreynanlegar heimildir. Það sem veikir greinina sem rökræðu er að hún setur fram eina túlkun á gengissigi, þar sem afleiðingarnar eru nánast eingöngu neikvæðar, án þess að taka alvarlega á gagnrökum þeirra sem telja sveigjanlegt gengi nauðsynlegt öryggisventil, einkum varðandi atvinnuleysi í kjölfar áfalla. Höfundur víkur að þessum mótbárum en afgreiðir þær tiltölulega fljótt. Athugasemdin sem fylgir greininni bendir einmitt á veikleika í forsendunni: gengi krónunnar hefur verið tiltölulega stöðugt síðustu ár, og evran sjálf hefur sigið, sem höfundur fjallar ekki um. Þetta er þó ekki ógild nálgun í skoðanagrein; höfundur hefur rétt til að halda fram sinni túlkun. Heildarmatið er að greinin er vel rökstudd, studd sannreynanlegum gögnum, en hallar svo greinilega að einni niðurstöðu að lesandi ætti að hafa í huga að um málflutning er að ræða, ekki hlutlausa greiningu.