Bað menn um að lemja fyrrverandi kærastann
Fréttin greinir frá vitnaleiðslum í aðalmeðferð máls gegn Írisi Helgu Jónatansdóttur í Héraðsdómi Reykjaness. Tveir menn báru að hún hefði beðið þá um að ráðast á fyrrverandi kærasta sinn, og tvær fyrrverandi vinkonur lýstu samskiptum sínum við hana.
Fyrirsögnin „Bað menn um að lemja fyrrverandi kærastann“ setur fram sem staðreynd það sem í meginmáli er vitnisburður í máli sem enn er til meðferðar. Í textanum sjálfum er gætt að viðtengingarhætti og eignun, en í fyrirsögninni hverfur hvort tveggja. Lesandi sem les aðeins hana fær þá mynd að sekt liggi fyrir áður en dómur fellur.
Sama vandi birtist víðar. Þar er talað um „lygasögur um sjálfa sig sem Íris hafði búið til“ og „fölsku aðgangana“ í framsöguhætti, eins og blaðamaðurinn sjálfur standi að fullyrðingunni en ekki vitnið. Í fréttum af dómsmálum skiptir máli að greina skýrt á milli frásagnar vitnis og þess sem sannað er.
Þá vantar afstöðu ákærðu. Ekkert kemur fram um hvort hún neiti sök, hvað verjandi hennar hafi sagt eða hvernig spurningum hans til vitna var háttað. Það er sjálfsögð lágmarksupplýsing í dómsfrétt. Að öðru leyti virðist fréttin byggð á eigin viðveru í dómsal, ákæruliðir eru tilgreindir og nafnleynd vitna er eðlileg. Grunnurinn er traustur en framsetningin hallar á ákærðu.
