Kristrún: Rektu Daða Má fjármálaráðherra
Einar Steingrímsson krefst þess í skoðanagrein á Vísi að forsætisráðherra víki Daða Má Kristóferssyni fjármálaráðherra úr embætti. Hann sakar ráðherrann um að bera ábyrgð á lögbrotum stjórnar Landsvirkjunar, um leynd við val stjórnarmanna og um að hafa skipað stjórnarformann úr röðum Viðskiptaráðs, sem vill selja fyrirtækið.
Greinin birtist sem skoðanagrein og er því metin á rökum, ekki jafnvægi. Sterkasti hlekkurinn er tilvísunin í 6. gr. laga um Landsvirkjun. Þar setur höfundur fram tiltekna fullyrðingu, sem lesandi getur kannað, um að forstjóri hafi ekki verið boðaður á fundi stjórnar með ráðherra. Sama gildir um átta ára setu stjórnarformanns í stjórn Viðskiptaráðs og yfirlýsta stefnu ráðsins um sölu fyrirtækisins.
Vandinn hefst þegar höfundur fer frá þessum stoðum yfir í ásakanir. Hann viðurkennir sjálfur að tilgangur ráðherrans „hefur enn farið leynt“ en dregur samt þá ályktun að hann hafi „óhreint mjöl í pokahorninu“ og standi að „myrkraverkum“. Þögn og leynd í valferli eru gild gagnrýnisefni, en þær sanna ekki spillingu. Ekki er heldur rökstutt hvers vegna „augljóst“ sé að framferði stjórnarinnar hafi valdið brotthvarfi forstjórans.
Hvergi er vikið að hugsanlegum skýringum ráðherrans eða því hvort fundirnir kunni að eiga sér aðra lagastoð. Rökfærslan hvílir á traustum grunni í upphafi, en höfundur hleður síðan á hann dylgjum sem grunnurinn ber ekki.
