Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Lífsrækt – Getum við gert Ísland að friðarsetri heimsins?
Höfundur leggur til að Ísland nýti arfleifð Höfðafundarins og taki frumkvæði að alþjóðlegri vinnuráðstefnu um friðarviðræður árið 2027 í samstarfi við Sameinuðu þjóðirnar. Þar mætti vinna að drögum að „Reykjavíkursáttmála“ um leikreglur í friðarviðræðum. Greinin tengir hugmyndina einnig við persónulega lífssýn höfundar og iðkun hans á Qigong.
Ein setning stendur upp úr: höfundur viðurkennir sjálfur að aðild Íslands að Atlantshafsbandalaginu geri landið ekki hlutlaust í öryggismálum. Slík hreinskilni er ekki sjálfgefin í grein sem mælir fyrir málstað, og hún styrkir röksemdafærsluna fremur en veikir. Tillagan er líka áþreifanleg: vinnuráðstefna árið 2027, lítill undirbúningshópur og drög að „Reykjavíkursáttmála“. Vísað er til nafngreindra stofnana, CMI í Finnlandi, Centre for Humanitarian Dialogue í Sviss og Höfða friðarseturs, sem lesandi getur kannað sjálfur.
Stærsta gloppan er samanburðurinn sem vantar. Noregur, Sviss og Finnland hafa áratugum saman byggt upp sáttamiðlun með fjármagni, sérþekkingu og víðtæku diplómatísku neti. Hvers vegna ættu stríðandi aðilar að velja Reykjavík? Því er ekki svarað, og hvorki kostnaður né afstaða stjórnvalda er rædd. Höfðafundurinn er auk þess notaður sem fordæmi án þess að greint sé á milli þess að hýsa fund stórvelda og þess að miðla málum í vopnuðum átökum.
Kaflinn um Qigong og innri ró tengist meginröksemdinni lauslega og þynnir hana. Stjórnmálatengsl höfundar eru þó tilgreind í lokin, sem er heiðarlegt. Eftir stendur vel meint og skýr hugvekja sem tekst ekki á við helstu mótrökin.
