Einfaldur meirihluti dugir til að samþykkja breytingar á kosningalögum
Skýringarfrétt um tillögur starfshóps að breytingum á kosningalögum, byggð á nafngreindri skýrslu, viðtali við formann hópsins og opinberum viðmiðum Feneyjanefndar. Heimildavinnan er traust og frumgögnin fylgja með, en andmælendur tillagnanna fá ekki að tala sjálfir.
Sterkasta hlið fréttarinnar er gagnsæið: starfshópurinn er nafngreindur, skýrslan og frumvarpsdrögin fylgja með, og lesandinn getur sannreynt tölurnar sjálfur. Þröskuldurinn milli einfalds meirihluta og tveggja þriðju er útskýrður skýrt, sem er einmitt kjarni málsins og oft klúðrað. Söguleg dýpt frá 1845, samanburður við Feneyjanefnd og tölur úr íslensku kosningarannsókninni 2024 lyfta þessu upp fyrir venjulega dagsfrétt.
Jafnvægið er hins vegar skakkt. Þrír gagnrýnendur eru nafngreindir, Jens Garðar, Sigríður Á. Andersen og Jónína Brynjólfsdóttir, en ekkert þeirra fær beina tilvitnun. Röksemd Jónínu er endursögð í tveimur setningum og Ólafur svarar henni strax: „gamalkunn gagnrýni“. Í hápólitísku deilumáli, sem fréttin sjálf kallar réttilega svo, hefði þurft að hringja í að minnsta kosti einn andmælanda.
Framsetningin gengur líka út frá því að jöfnun atkvæðavægis sé óumdeilt markmið og frávik frá því vandamál sem þurfi að leysa. Það er sjónarmið starfshópsins, ekki hlutlaus útgangspunktur, og fréttin merkir það hvergi.
