Einmanaleiki og vanlíðan hrjáir íslensk ungmenni
Frétt byggð á árlegum lýðheilsuvísum landlæknis með tveimur nafngreindum viðmælendum úr embættinu og tilvísun í þingmálaskrá og samráðsgátt. Tölurnar eru sannreynanlegar og framsetningin hófstillt. Uppbyggingin gefur samt í skyn samhengi milli samfélagsmiðlanotkunar og vanlíðanar sem hvergi er staðfest í textanum.
Heimildakeðjan er í lagi: tölurnar eru rakta til lýðheilsuvísa landlæknis sem kynntir voru dagi áður, tveir nafngreindir embættismenn tala undir eigin nafni og áform ráðuneytisins eru staðsett í samráðsgátt og þingmálaskrá. Lesandi getur gengið að hverju atriði og athugað það. Það er grunnkrafan og hún er uppfyllt.
Stærsta vandamálið er uppbyggingin. Fyrri hluti fjallar um einmanaleika og andlega heilsu, síðari hluti um samfélagsmiðlanotkun og boðað bann, en hvergi segir nokkur viðmælandi að þetta tvennt hangi saman. Samhengið verður til í niðurröðuninni, ekki í gögnunum. Þar hefði ein spurning til Dóru Guðrúnar bjargað miklu: sýna lýðheilsuvísarnir sjálfir þetta samband eða ekki?
Einnig vantar allt rými fyrir gagnrök á fyrirhugað aldursbann, sem er umdeild aðgerð bæði hvað varðar framkvæmd og áhrif. Enginn barnalæknir, réttindasérfræðingur eða gagnrýnandi kemst að. Þá hefði mátt setja 43 prósentin í tímaröð; fréttin segir að áskoranir hafi breyst „töluvert“ án þess að nefna hvað sambærilegar mælingar sýndu fyrir fimm árum.
