Hvaða á­hættu tekur Ís­land ef við breytum engu? – Fram­tíðar­sýn til ársins 2050

Greinin er birt sem skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra afstöðu: Ísland eigi að hefja aðildarviðræður við ESB til að fá samning á borðið. Röksemdafærslan er skipulögð og læsileg; hún snertir efnahag, gjaldmiðil, menningu og öryggi. Veikleikinn liggur í rökstuðningnum sjálfum. Samanburður við Möltu er kjarninn í efnahagslegu rökunum, en hann er yfirborðskenndur: vextir á Möltu eru nefndir (2% húsnæðislán, 3–4% fyrirtækjalán) án tilvísunar í hvaðan tölurnar koma, og ekkert er nefnt um þá þætti sem gætu skekkt samanburðinn, svo sem stærð hagkerfa, mannfjölda, skattkerfi eða staðsetningu í Miðjarðarhafi. Fullyrðingin um að EES-samningurinn „vatni undan" er sett fram sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings. Þá er grundvallarröksemd greinarinnar, að þjóðaratkvæðagreiðslan snúist „aðeins" um að sjá samning, endurtekin í síðasta lagi fjórum sinnum; slík endurtekning styrkir ekki rök heldur gefur til kynna pólitískt slagorð frekar en greiningarlega dýpt. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt framlag til umræðunnar, en höfundur gæti styrkt trúverðugleika sinn verulega með því að viðurkenna gagnrök, svo sem kostnað við aðlögun, sjávarútvegsstefnu ESB eða þann möguleika að samningur gæti reynst óhagstæður, í stað þess að setja málið einungis fram sem val milli bjartsýni og ótta.