Fáum samninginn á borðið

Greinin er birt sem skoðanagrein, og ber að meta hana á þeim forsendum. Rökstuðningurinn er vel uppbyggður og fjölþættur: höfundur fer kerfisbundið yfir galla krónunnar, takmarkanir sjálfstæðrar peningastefnu, veikleika gengisfalls sem höggdeyfis og ávinning evru, en viðurkennir jafnframt að evran sé ekki töfralausn og að nauðsynleg heimavinna þurfi að liggja fyrir. Þetta gefur greininni meiri trúverðugleika en margir skoðanatextar ná, þar sem andrökin fá raunverulegt pláss. Helsta heimild greinarinnar er „ný skýrsla um gjaldmiðlavalkosti Íslands, sem unnin var fyrir fjármála- og efnahagsráðuneytið". Á hana er vísað ítrekað og úr henni dregnar tölulegar fullyrðingar, til dæmis að fjármagnsflæði sé þrisvar til fjórum sinnum sveiflukenndara en á evrusvæðinu, að 77% vöruútflutnings fari til EES-ríkja og að evruupptaka gæti losað fjármuni sem nema allt að 10% af landsframleiðslu. Skýrslan er nafngreind og opinber, svo lesandinn getur í grundvallaratriðum sannreynt fullyrðingarnar. Hins vegar er engin nánari tilvísun í höfunda skýrslunnar eða útgáfudag, sem hefði styrkt gagnsæið. Aðalveikleiki greinarinnar sem skoðanatexta er að hún nær ekki alveg að takast á við sterkustu gagnrökin af hálfu krónu-sinna: spurningin um fullveldisafsal í viðskiptastefnu, fiskveiðistjórnun og landbúnaðarstefnu fær aðeins yfirborðslega meðferð, og dæmi frá löndum á evrusvæðinu sem áttu í alvarlegum erfiðleikum, eins og Grikklandi eða Portúgal, eru algjörlega fjarverandi. Greinin hefði einnig verið sannfærandi ef höfundur hefði lýst eigin stöðu skýrar; kynntur er „forstöðumaður hjá RB" sem segir lesandanum lítið um hagsmunatengsl. Á heildina litið er þetta vel uppbyggð, skýrt rökstudd skoðanagrein sem styðst við opinbera heimild, þó framsetningin halli greinilega í átt að ESB-viðræðum.