Kallar eftir samfélagsátaki til að minnka drykkju unglinga – „Við höfum sofnað á verðinum“
Frétt um aukna unglingadrykkju sem byggir á tveimur nafngreindum heimildarmönnum, formanni foreldrafélags og móður, sem eru sammála um allt. Meginfullyrðingin um að drykkja hafi aukist er hvergi stutt tölum, þótt til séu áratugalangar mælingar á Íslandi. Sveitarfélögin, sem gagnrýnd eru fyrir lokaðar félagsmiðstöðvar, fá ekki að svara.
Fullyrðingin sem allt hvílir á, að unglingadrykkja sé „stóraukið vandamál“, er sett fram þrisvar af þremur ólíkum aðilum og aldrei sannreynd. Þetta er einmitt svið þar sem íslensk gögn eru óvenju góð: mælingar Rannsókna og greiningar, ESPAD-samanburðurinn, tölur frá SÁÁ. Blaðamaður hafði því raunhæfan kost á að setja upplifun heimildarmanna í samhengi við mælingar og gerði það ekki. Þegar viðmælendur segja að þróunin sé slæm „síðustu ár“ er það staðreyndafullyrðing, ekki skoðun, og hún kallar á tölur.
Raddflóra fréttarinnar er einsleit. Formaður foreldrafélags og móðir barns í unglingadeild eru nafngreind, sem er gott, en þau eru samstiga í öllu og önnur sjónarmið koma ekki fram. Athygli vekur að Reykjavíkurborg og frístundamiðstöðvarnar eru gagnrýndar með skýrum orðum, félagsmiðstöðvar séu lokaðar þegar mest þurfi á þeim að halda, án þess að nokkur svari fyrir það. Framkvæmdastjóri Samfés og yfirlögregluþjónn eru nefndir en aðeins í endursögn eftir aðra umfjöllun; þeir voru ekki talaðir við. Tölur lögreglu eftir menningarnótt, afskipti af „á fjórða tug ungmenna“, eru sömuleiðis endurunnar úr eldri fréttum án frumheimildar.
Framsetningin er ekki hlutlaus þótt hún líti þannig út: greinin gengur út frá því sem gefnu að þróunin sé afturför og að lausnin sé aukið opinbert frístundastarf. Sú túlkun kann að vera rétt, en hún er ályktun viðmælenda, ekki staðreynd fréttarinnar. Niðurstaða: mikilvægt efni, nafngreindar heimildir og læsileg framsetning, en lesandi sem byggir eingöngu á þessari frétt fær einhliða mynd af umdeildu tölfræðilegu atriði og heyrir aldrei frá þeim sem gagnrýnin er beint til.
