66 milljónir verða að 477 milljónum!

Greinin er birt undir flokknum „Skoðun" og höfundur er nafngreindur sem framkvæmdastjóri. Sem skoðanagrein er eðlilegt að hún sé einhliða, en röksemdin er veik á eigin forsendum. Höfundur nefnir eitt dæmi, eigin lánakjör, og hoppar þaðan beint í ályktun um að ESB-aðild og evra myndi lækka greiðslubyrði um „hundruði þúsunda á mánuði". Engin samanburðartala er gefin um vexti á evrusvæðinu, ekkert er nefnt um gengisáhættu, aðlögunarkostnað eða skilyrði ESB-aðildar. Fullyrðingin „þar höfum við engu að tapa en allt að vinna" er sett fram sem staðreynd en er í raun mjög umdeild efnahagsleg niðurstaða sem ekki er studd nokkurs konar gögnum. Tölurnar um lánið sjálft, 66,8 milljónir sem verða 477,5 milljónir í heildarendurgreiðslu, eru sannreynanlegar í gegnum skilmálabreytinguna sem höfundur vísar til, og þær eru athyglisverðar í sjálfu sér. Vandinn er að stökkið frá háum íslenskum vöxtum yfir í „segjum já" er of stórt til þess að eitt persónulegt lán réttlæti. Rökstuðningurinn er of grunnsæður jafnvel fyrir skoðanagrein.