Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein
Skoðunargrein þingmanns Samfylkingarinnar sem notar sögu fjölskyldu á Eskifirði til að mæla fyrir landsáætlun um sjaldgæfa sjúkdóma. Röksemdirnar eru mannlegar og skýrt fram settar, en greinin er í reynd stuðningsyfirlýsing við áætlun eigin stjórnarflokks og gagnrýnislaus á útfærslu hennar og kostnað.
Greinin er birt sem skoðanaefni og er metin sem slík. Styrkurinn liggur í nálægðinni: höfundur hefur fylgst með einni fjölskyldu í tæp tvö ár og dregur af því áþreifanleg atriði um álagið sem fellur á foreldra þegar greiningin er sjaldgæf, ferðakostnað, samhæfingarleysi og fjarlægð frá sérhæfðri þjónustu. Hlutverk höfundar er gefið upp í lokin, og það er heiðarlegt.
Þar endar hins vegar sjálfstæð hugsun. Landsáætlunin sem Alma Möller mælti fyrir er lýst nánast með orðalagi áætlunarinnar sjálfrar; ekkert er sagt um kostnað, tímasetningar, hversu mörg börn eða fjölskyldur málið varðar, né hvort fjármagn fylgi markmiðunum. Þingmaður í stjórnarliði sem fagnar áætlun eigin ráðherra ætti að gera meiri kröfur en almennur lesandi, ekki minni.
Hvergi er tekist á við augljósustu andmælin sem höfundur sjálf nefnir í framhjáhlaupi: að lítið land geti ekki byggt upp sérþekkingu á öllu. Hvað þýðir það í forgangsröðun? Hver á að velja? Setningin „Þarna felast tækifæri“ svarar því ekki.
Einlæg grein, þunn greining.
