„Fóturinn á mér er ekki bólginn af því að ég missti barnið mitt“
Persónulegt viðtal á Vísi við Sif Agnarsdóttur um barnsmissi og fjórða blóðtappann, þar sem hún lýsir því að ekki hafi verið hlustað á hana innan heilbrigðiskerfisins. Frásögnin er vandlega eignuð viðmælandanum með skýrum merkingum, en Landspítalinn og Heilbrigðisstofnun Vesturlands fá ekkert færi á að svara ásökunum um seina greiningu og framkomu lækna.
Eignun heimilda er áberandi sterkasta hlið þessarar greinar. Höfundur skrifar nánast undantekningarlaust „að sögn Sifjar“, „segist hafa“ og „að hennar sögn“, og setur beint fram að Sif vilji ekki fullyrða að töfin á greiningu hafi valdið núverandi ástandi. Slík varkárni er sjaldgæfari en hún ætti að vera í viðtölum af þessu tagi.
Þar skilur hins vegar á milli. Greinin flytur tilvitnanir í ónefnda lækna á tveimur stofnunum, þar á meðal orðin „láttu fólkið bara knúsa þig“ og „við gerum hvort sem er ekkert á sunnudögum“. Þetta eru alvarlegar ásakanir um vinnubrögð og framkomu. Hvergi kemur fram að leitað hafi verið viðbragða hjá Landspítalanum eða sjúkrahúsinu á Akranesi, ekki heldur að þeir hafi ekki viljað svara. Sú vinna vantar, og hún er ekki óviðeigandi í viðtalsformi.
Annað sem hefði styrkt frásögnina: ekkert utanaðkomandi sérfræðimat á því hversu algengar ranggreiningar blóðtappa eru, eða hvað fjögurra daga töf þýðir læknisfræðilega. Lesandinn fær áhrifamikla reynslusögu, sem sögð er af heiðarleika, en ekki mynd af því hvort kerfið brást.
