„Get full­yrt að þetta mun ekki valda neinum réttar­spjöllum“

Greinin nær yfir nokkra mikilvæga þræði í sömu frétt: beitingu rafvarnarvopns við viðkvæmar aðstæður, eyðingu myndefnis og gagnrýni hagsmunasamtaka á viðbrögð lögreglu. Nafngreindir heimildarmenn eru tveir, Margrét Kristín Pálsdóttir lögreglustjóri og Grímur Atlason framkvæmdastjóri Geðhjálpar, sem gefur fréttinni ákveðna raddfjölbreytni. Lögreglustjórinn viðurkennir sjálf að engin bein lagaheimild liggi að baki fyrirmælunum um eyðingu myndbands, sem er mikilvæg upplýsing. Hins vegar stendur sú fullyrðing hennar að „engin réttarspjöll" verði nánast án mótvægis; blaðamaðurinn leitar hvorki til lögfræðinga né mannréttindasérfræðinga sem gætu metið þá fullyrðingu sjálfstætt. Þetta er verulegur veikleiki, sérstaklega þar sem málið snýr að lagalegum heimildum lögreglu. Nefnd um eftirlit með lögreglu er nefnd í einni setningu en enginn talsmaður hennar fær að tjá sig. Raddin sem skortir mest er vitnisins sjálfs, þess sem var látinn eyða myndbandinu; engin tilraun virðist hafa verið gerð til að ná til þess aðila. Framsetningin hallar að sjónarmiðum lögreglunnar, sem fær langmest rými til að útskýra og réttlæta aðgerðir sínar, á meðan gagnrýnisröddin frá Geðhjálp er almennari og vísar ekki beint til þessa tilviks. Þetta er vel skrifuð frétt sem stendur á eigin fótum sem frumfréttavinna, en jafnvægisleysi heimildanna dregur úr trúverðugleika hennar í því sem er viðkvæmt lagalegt og mannréttindalegt álitamál.