Full­veldi þjóðar og full­veldi ríkis

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika. Á þeim forsendum stendur hún vel. Þorsteinn vísar beint í nafngreind rit Rousseau, Tocqueville og Schmitt til að byggja upp greiningu sína á fullveldishugtakinu; tilvísanirnar eru sannreynanlegar og vel notaðar til að afmarka fræðilegan ramma. Aðgreining hans á ytra og innra fullveldi er skýr og rökrétt, og dæmið um Norður-Kóreu er áhrifaríkt. Það sem veikir greinina sem rökstuðning er að fullyrðingin um að „einhverjir fulltrúar stjórnarandstöðunnar" hafi gefið til kynna áform um að hunsa niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar er ónákvæm; enginn er nafngreindur og engin heimild tilgreind. Þetta er lykilforsenda niðurstöðu greinarinnar og hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði vísað í tilteknar yfirlýsingar eða nafngreint viðkomandi. Samlíkingin við dómstigveldi er hugmyndarík en höfundur viðurkennir sjálfur takmarkanir hennar, sem eykur trúverðugleika. Á heildina litið er þetta vel uppbyggður pistill þar sem afstaðan er skýr og rökstuðningurinn gagnsær, en eina alvarlega gallinn er skortur á tilvísun þegar sterkasta staðhæfingin er sett fram.