Mann­gerð mengun í Varm­á kallar á aukið eftir­lit með jarð­borunum fremur en að dregið sé úr því

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er varaformaður Landverndar, sem er skýrt tekið fram. Það er til bóta; lesandinn getur metið sjónarhorn hans. Röksemdafærslan er í grófum dráttum skýr: mengunaratvikið í Varmá er tengt við laga- og reglugerðarbreytingar ráðherra, og niðurstaðan er krafa um sterkara eftirlit. Hér er þó verulegur veikleiki í rökfærslunni sem vert er að benda á. Fullyrðingin „mengunin í Varmá er því bein afleiðing breytinga stjórnvalda á umgjörð og regluverki" er lögð fram sem staðreynd en ekki rökstudd með neinu öðru en tímaröð: lagabreytingar áttu sér stað stuttu áður en atvikið varð. Tímaröð ein saman sannar ekki orsakasamband. Höfundur lýsir sjálfur því að Veitur hafi vanrækt skilyrði starfsleyfis, sem bendir fremur til eftirlitsbrests en lagabreytingar í sjálfu sér. Hvort nýja umgjörðin hafi raunverulega komið í veg fyrir viðbrögð er aldrei sannreynt í greininni. Þá er ályktun Landverndar prentuð í heild sinni neðst í textanum, sem gerir greinina að beinni hagsmunamiðlun. Það er eðlilegt í skoðanagrein, en styrkleiki rökstuðningsins hefði aukist ef höfundur hefði vitnað í fleiri sjálfstæðar heimildir eða gögn umfram orð Samtaka heilbrigðiseftirlitssvæða. Nefna má að HS Orka fær að segja sitt vegna Krýsuvíkuratviks, sem er til bóta. Á heildina litið er greinin sannfæringarkraftur höfundar og samtaka hans, fremur en rökræða sem svarar mótbárum eða skoðar málið frá fleiri hliðum.