„Er mér óhætt hér?” sjúklingaöryggi fatlaðs fólks
Skoðanagrein lífeindafræðings og fulltrúa hagsmunasamtaka um sjúklingaöryggi fatlaðs fólks, birt í tilefni alþjóðadags WHO. Greinin byggir á tólf tilvísunum, meðal annars ritrýndum rannsóknum, skýrslum WHO og íslenskum lögum, og lýkur með fimm afmörkuðum tillögum til Embættis landlæknis. Höfundur gerir grein fyrir eigin tengslum við Tabú og ÖBÍ.
Heimildaskrá með tólf tilvísunum í skoðanagrein er sjaldgæf sjón og hún breytir öllu: lesandinn getur sannreynt hverja meginfullyrðingu. Talan um að fólk með þroskahömlun sé 48% ólíklegra til að fá bráðatilvísun er ekki lauslega fleygt fram heldur rakin til nafngreindrar breskrar hóprannsóknar. Sama gildir um umfjöllunina um neyðarflokkun í COVID, sem sækir stuðning í ritrýnda grein Ástríðar Stefánsdóttur og Kristínar Björnsdóttur.
Vitrænn heiðarleiki er einnig til fyrirmyndar. Höfundur tekur skýrt fram að gagnrýnin beinist að kerfinu, ekki starfsfólkinu, og gefur upp starfstengsl sín við Tabú og ÖBÍ í lokin. Það er rétt framganga þegar málsvari skrifar um sitt eigið svið.
Tvennt hefði mátt vanda betur. Bresku og bandarísku rannsóknirnar eru færðar yfir á íslenskt samhengi án þess að staldrað sé við hvað skilur NHS frá íslenska kerfinu; höfundur viðurkennir vissulega að lítið hafi verið rannsakað hér. Þá er vísað í mál Kötlu Guðnadóttur, sótt í Heimildina, og það borið fram sem staðfest dæmi án nokkurrar lýsingar á því hvað gerðist. Sterk grein, þrátt fyrir það.
