Hvers konar Ísland viljum við byggja?
Skoðanagrein sem svarar tillögum starfshóps dómsmálaráðherra um jafnara atkvæðavægi og heldur því fram að valddreifing og fjölbreytni sjónarmiða séu jafngild lýðræðismarkmið. Höfundur viðurkennir gildi jafns atkvæðavægis en telur það ekki eiga að ráða eitt. Röksemdafærslan er skipuleg en nær óstudd tilvísunum í gögn eða dæmi.
Greinin er birt sem skoðanaefni og því er hún metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Það sem stendur upp úr er að höfundur svarar tillögum starfshóps ráðherra án þess að segja lesandanum í einu orði hvað í þeim stendur. Engin útfærsla, engar tölur, ekkert um hvort hópurinn leggi til eitt kjördæmi, jöfnunarsæti eða annað. Lesandi sem ekki þekkir málið getur ekki lagt mat á hvort gagnrýnin hitti í mark.
Röksemdafærslan er að öðru leyti heiðarleg. Höfundur byrjar á að viðurkenna að jafnt atkvæðavægi sé raunverulegt lýðræðismarkmið og stillir málinu upp sem vali milli gilda fremur en sem valdatafli. Það er styrkur. Tillagan um að dreifa ríkisstofnunum og sérfræðistörfum er líka rökrétt framhald af eigin forsendum.
Veikleikinn er skortur á dæmum. „Víða erlendis“ finnast stjórnskipuleg mótvægi, segir höfundur, en nefnir ekkert eitt: efri deild, kantónur, kjördæmagólf. Samþjöppun stjórnsýslu á höfuðborgarsvæðinu er mælanleg stærð og hefði verið auðvelt að styðja tölum. Þá er kynning höfundar sem „framkvæmdastjóra“ rýr; reynsla af þingstörfum og landshlutapólitík hefði skipt lesandann máli.
